Ik draag je wel…

father and son

We lopen gezellig rond met het gezin wanneer onze zoon zijn handen naar me uitstrekt en vraagt: “Dragen?”. Ik til hem op en hij nestelt zich tegen mij aan, doet zijn duim in z’n mond en kijkt vanaf een veilige hoogte naar alles wat er om hem heen gebeurt.

Twee kanten

Hij vindt het fijn om gedragen te worden. Soms omdat hij geen zin heeft om te lopen, maar vaak ook om zijn rustige en geborgen plekje op te zoeken. Ik vind het op mijn beurt fijn om hem te dragen, dichtbij je kind voelt zo heerlijk. Dragen lijkt een verkapte manier van knuffelen. Omdat hij steeds groter en dus zwaarder wordt, hanteren we voortaan wel de regel: stukje lopen, stukje dragen.

Lekker makkelijk

Als je iemand draagt, hoeft diegene even niets te doen. Hij of zij komt comfortabel vooruit, zonder zelf energie te verbruiken. Ik heb gemerkt dat ik anderen graag help. Van kinds af aan wil ik ondersteunen en dienstverlenend zijn. Maar de laatste tijd ben ik gaan beseffen dat ik, eigenlijk heel mijn leven al, op een ‘verkeerde’ manier heb geholpen. Ik heb anderen bijna altijd geholpen door ze te dragen; ik probeerde ervoor te zorgen dat de ander comfortabel vooruit kwam, zonder dat diegene zelf energie hoefde te verbruiken. Ik nam de zorgen van de ander op mijn schouders en probeerde ze op te lossen.

Stapelen

Dat is, achteraf bezien, onbegonnen werk. Niet te doen, maar ik deed het toch. Kom maar hier met die zorgen en problemen, ik laad ze wel op mijn schouders. Er kan nog meer bij. Ik orden de dozen heel netjes en maak er een gestructureerde toren van, dan blijft het keurig staan. Dat ging vaak goed, maar als er in mijn eigen leven iets kleins gebeurde of als ik heel moe was (rara, waarvan?), raakten al die dozen uit balans. En dat voelde ik dan dubbel en dwars. Al die opgestapelde lasten bleken toch niet zo eenvoudig te dragen…

Wereldverbeteraar

Moet ik dan werkelijk zoveel zorgen van anderen dragen? Moet ik alle problemen oplossen? Iets in me wil dat wel, moet ik toegeven. Het liefst zou ik heel de wereld redden. Zorgen voor vrede bij oorlog, voor voedsel bij hongersnood. Maar ook op kleinere schaal en dichterbij heb ik die neiging. Zorgen voor rust bij onrust, voor harmonie bij onenigheid. Maar los van het feit of het mogelijk is om alles ten goede te veranderen, is het ook de vraag hoe je dat dan efficiënt zou kunnen doen.

Helpen nieuwe stijl

De intentie om te willen helpen, is in mijn ogen niet verkeerd. Aan de andere kant heb ik geleerd en ervaren dat het niet de bedoeling is om lasten van anderen op mijn schouders te dragen. Ik heb al genoeg aan mijn eigen zorgen. Dat betekent overigens niet dat ik niet meer begaan zou zijn met anderen. Ik ben nog net zo betrokken en wil nog net zo graag dat het goed gaat met de ander. Ik doe dat nu alleen op een andere manier.

Ieder zijn eigen pad

Het grote verschil is dat ik niet meer ga dragen, maar dat ik ‘mee ga wandelen’, misschien wel hand in hand. Misschien wel met een arm om de schouder, maar de ander blijft zelf in beweging. Het is de bedoeling dat die zelf energie stopt in het overwinnen van strijd, dat die zelf aan de slag gaat met het verwerken van zorg. Dan komt hij of zij er ook sterker uit. Dan is er sprake van een natuurlijk leerproces met groei en ontwikkeling. Als je een vlinder een handje helpt om sneller uit de cocon te komen, gaat die zelfs dood. Vanuit oprechte betrokkenheid wil ik mogelijke richtingen aangeven. De ander mag, nee moet, zelf zijn weg bepalen.


Nieuwe blogs publiceer ik voortaan op www.deschatvinder.nl!


Advertenties

15 gedachtes over “Ik draag je wel…

  1. Dag Edwin, grappig dat ik juist op dit moment je blog lees. Aangezien ik in m’n leven nogal veel gedragen heb, ben ik vier weken geleden aan m’n versleten pols geopereerd. Ingreep van bovenaf? Wie niet luisteren wil … Word nu al weken gedragen en loop af en toe alweer en stukje mee. Moet zeggen: eigenlijk best leuk!

    Like

  2. prachtig bewoord en oh zo waar: loslaten, delegeren, niet proberen andermans’leven en lijden op te lossen, MAAR je mag er wel zijn voor steun en advies ! uiteindelijk moeten oud en jong toch zelf hun weg vinden

    Like

  3. Ben het niet eens met Adele; sommige mensen dragen de last en zorgen van andere EN van henzelf..het is mijn inziens onzin dat de de mensen met de grootste draagkracht het meeste op hun bordje krijgen en degene die niet zo sterk zijn bijna niets. Leuk voorbeeld met de bergen maar daar zit geen gevoel in. Kijk maar eens in de psychiatrie. Verder snap ik wat je bedoeld hoor maar het is vaak niet zo. Uiteindelijk zijn veel mensen sterker dan ze denken. Als je sterk moet zijn (geen keus hebt) lukt het vaak ook met vallen en opstaan EN af en toe gedragen worden. Niks mis mee.

    Like

    1. Ik ben het ook niet eens met Adele, Maartje, sommige volwassenen of grote pubers hebben in huidige samenleving nog al eens de neiging misbruik van iemand’s goedheid te maken. Op werk, in de privé sfeer, binnen de familie. Daarom is het belanrijk dat een ieder verantwoordelijkheid leert te dragen voor zijn eigen bestaan en dat kan je er met de paplepel in gieten….. of niet. Zodra iemand kinderen op de wereld brengt zal je al snel zien hoe groot (of klein) het vermogen van die persoon is om het kind positief te begeleiden naar volwassenheid. Je kan nu eenmaal de mensen die je liefhebt niet overal tegen beschermen. Ze zullen hun eigen ervaringen en tegenslagen ondervinden en daar mee om moeten leren gaan. Daarbij kun je echter wel tonen dat je er bent, dat ze er niet in hun piere eentje voorstaan en dat ze op je kunnen rekenen als ze jou nodig hebben.

      Like

  4. Heel mooi en heel waar Edwin! Ik wandel graag mee! En er is niks mis met een klein stukje dragen als de ander echt niet meer vooruit kan. Maar daarna op eigen kracht weer verder!

    Like

  5. Heel mooi Edwin, ook een prachtig voorbeeld over het dragen van je kind! Eens kreeg ik een mooi bericht van onze toenmalige Ap. Sepers. Een mens krijgt zoveel te dragen als hij torsen kan, niet meer en niet minder.Kijk naar de besneeuwde bergtoppen, zij bezwijken ook niet onder hun last,
    zij blijven vier rechtop staan.Hij schreef ook, dat sommige mensen bijna ten onder gaan aan hun lasten en anderen nooit een last te dragen krijgen. Dat is, omdat zij niet sterk genoeg zijn, en dat diegene die dat wel zijn, alle last ook van die andere, zwakkere te dragen krijgt. Ik vond dat erg mooi verwoord! Lieve Groet, Adele

    Like

  6. Daar was hij dan weer. Een nieuwe en waardevolle blog! Heel erg mooi Edwin. Fijn om te horen dat je ‘mee blijft wandelen’ met hen die een steuntje in de rug of een arm om hen heen kunnen gebruiken! Een mooie manier om ook te helpen zonder zelf te veel energie te verliezen en de ander sterker te maken!
    Liefs, pap

    Like

Hier kun je een reactie achterlaten:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s