Een groots geschenk

Gift zoom

Ik dacht dat ik het kon, maar ik kon het niet. Echt niet. Veel mensen kunnen het niet. Nou ja, ze kunnen het wel, want eigenlijk kan iedereen het. Snij maar eens in je vinger of stoot je kleine teen; iedereen kan voelen! En toch kon ik het niet echt. Aan de buitenkant wel, met die vinger of teen. Maar als iemand aan me vroeg hoe ik mij voelde, antwoordde ik altijd vanuit mijn verstand.

Grootvader

In vroegere generaties was het meestal not done, maar langzamerhand is er steeds meer ruimte gekomen om te delen wat je voelt. Mijn opa, bijvoorbeeld, was ook een man van weinig woorden. Misschien wel een typisch voorbeeld van een man uit die tijd. Voor hem was praten iets functioneels, een manier om een boodschap over te brengen.

Waardevol

Verstand is niet verkeerd. Ons verstand is, net zoals het gevoel, ook een geschenk dat we om niet hebben gekregen. En het verstand heeft een zeer belangrijke functie, zoals ons hele lichaam een belangrijke functie heeft. We staan er niet dagelijks bij stil, maar we zien – zoals bij zoveel dingen – van het meeste pas de werkelijke waarde als het er niet meer is. Bij onze organen of ledematen is dat heel erg vanzelfsprekend. Álles aan en in ons vervult echter een wezenlijke functie en blinkt uit in wat het doet.

Voelen is voor watjes

In onze westerse maatschappij ligt de nadruk alleen wel erg op het verstand. Maar we hebben ons gevoel ook nog. En waar ons verstand uitblinkt in het betere denkwerk, is ons gevoel onovertroffen in het voelen. Veel mensen hebben wel moeite om hun gevoelens vervolgens onder woorden te brengen. Of ze vinden het een brug te ver; waarom zou je over gevoelens praten, waar is dat goed voor? Ik lig toch niet op de bank bij een psychiater? De zachte kant wordt in veel omgevingen ook minder gewaardeerd, is mijn ervaring. De regel is vaak: alles wat meetbaar is en rationeel verklaard kan worden, krijgt voorrang op het gevoel. Hoofd en hart lijken niet meer met elkaar in balans.

Anatomie

Maar eeh, hersenen zitten in m’n hoofd, waar zit m’n gevoel dan? Sommigen denken aan het hart of de buikstreek. Anderen denken aan intuïtie – waar die dan ook zitten mag ;-) Het wonderlijke is misschien wel dat je met héél je lijf kunt voelen. Vlinders in je buik of een knoop in je maag, hoofdpijn na een te drukke dag of een vastzittende nek van de spanning. Zomaar een paar voorbeelden. Duidelijke signalen van ons lichaam die niet moeten worden weggestopt.

Overwinning

Vooral de laatste jaren heb ik het voelen steeds meer geleerd, maar het was niet makkelijk om dit gevoel ook in mijn dagelijks leven toe te laten en toe te passen. Totdat ik er van had geproefd. In een zakelijk gesprek werd me gevraagd om een nieuwe taak te verrichten. Ik kreeg er letterlijk een heel vervelend gevoel van. Voorheen had ik alsnog ingestemd met de vraag, maar nu voelde ik niet alleen mijn gevoel, ik gaf er gehoor aan en zei: “Ik doe het liever niet, want het voelt echt niet goed. Ik word er zelfs al ongelukkig van als ik er aan denk.” Toen ik dat had gezegd, voelde ik me fantastisch en opgelucht! En trots. Het was een grootse erkenning aan mijn gevoel. Een groots geschenk aan mezelf.

Een kijkje in zijn ziel

Op de foto’s bij deze blog zie je het geschenk van mijn opa aan zijn kinderen. Hij heeft er enkele exemplaren van gemaakt. Waar hij in woorden misschien niet in staat was om zijn binnenste te delen, kon hij dat wel in deze uitzonderlijke creatie…

Geschenk opa


Nieuwe blogs publiceer ik voortaan op www.deschatvinder.nl!


Advertenties

18 gedachtes over “Een groots geschenk

  1. Dag Erwin, een mooi en hartverwarmend verhaal. En zo herkenbaar ! een kwestie van je leven leiden en niet lijden. Je intuitie volgen. De enige manier om deze wereld beter te maken is om “echt” en authentiek te zijn: gevoel/ziel,verstand en lichaam in één. Als dat betekent dat je sommige dingen weigert, lijkt me dat prima.
    Ik kijk uit naar je volgende publicatie !

    Like

  2. Hoi Edwin,
    Jezelf afschermen van je gevoel kan ook levensreddend zijn, niet de impact ervaren wat situaties met je doen, werkelijk met je doen.
    Zo heb ik toch maar ineens de 50 gehaald!
    Je weet nooit in welke fase iemand in zijn of haar leven zit.
    Zit nu in een dikke vette burnout en kom er door traumaverwerking achter wat en hoe ik me werkelijk heb gevoeld in mijn jeugd en adolscentie en dat is geen kattepis!
    Wat rete boeiend is, is dat je de relativerende opmerkingen van anderen direct gaat herkennen en ontzenuwen ook. Natuurlijk ben je geworden wie je bent door je verleden en daar zijn gelukkig ook goede dingen uit voortgekomen, dat is niet waar het om gaat.
    Erkennen is te verstandelijk maar VOELEN wat het voor jou heeft betekend om dit verleden te kunnen verwerken is voor mij het belangrijkste.
    Niet met vingertjes gaan wijzen maar beseffen dat het soms flink ronduit kut met peren was voor jou en dat je begrijpt wat dat met je gedaan heeft. Vandaaruit kan je verder.
    Dat betekent tot ‘het putje gaan’ en rijker weer terug.
    Een vriendin vertelde mij dat ze antidepresiva is gaan slikken, “dat zet dat hoofd stil, jaren eerder moeten doen” maar het zet ook je gevoel ‘on hold’. Voor tijdelijk kan het een oplossing zijn maar eens moet je er toch aan, aan dat gevoel.
    Nou ja, om een lang verhaal kort te maken: ik raak altijd ontroerd als ik lees dat kindertjes de ruimte krijgen om te zijn en te voelen wat er is, gehoord worden, bevestigd worden en dat het oke is.
    Zo leren ze al piepklein dat ze er mogen zijn, in al hun facetten en dat het veilig is om te zijn.
    Waarschijnlijk reageer ik nu ook gedeeltelijk op een eerder verhaal van jou Edwin, heb een aantal blogs achter elkaar gelezen.
    Groetjes en succes met het vader zijn!

    Like

    1. Bedankt voor je openhartige reactie Connie! Persoonlijk denk ik dat iedereen vroeg of laat in een fase komt dat er wel haast gevoeld ‘moet’ worden. Als iemand dat niet wil of niet kan, komt het volgens mij dan wel op een andere manier naar buiten. In het algemeen zijn mensen bang om te voelen, omdat pijn of verdriet voelen er ook bij hoort. Het voorbeeld met antidepressiva is voor mijn gevoel iets wat heden ten dage de standaard is; medicijnen om te onderdrukken. Terwijl je pas echt verder komt als je je verleden voelt/verwerkt en vandaag kunt voelen. Dus ik ben het helemaal met je eens: eens moet je er toch aan, aan dat gevoel…

      Fijn dat mijn blog je geraakt heeft, dat geeft me een goed gevoel. Ik wens je heel veel sterkte in de fase die je nu doorloopt en ik hoop dat je weer snel in balans zult zijn! Mocht ik je nog ergens bij kunnen ondersteunen, dan weet je me te vinden. Verwerking van het verleden (heb ik met onze zoon ervaren) gaat nog terug naar vóór de geboorte, de prenatale fase. Indrukwekkend en onvergetelijk wat je dan allemaal tegen kunt komen. In de buik krijgt een kind namelijk niet alleen voedsel tot zich, maar ook emoties.

      Nogmaals bedankt en een mooie zomer,
      Edwin

      Like

  3. Edwin, gevoelige blog. Wel waar denk ik. “Voelen is voor watjes” verwoordt m.i. wel juist de meerderheid van de mensen om ons heen. Zo voelt het voor mij althans. Jaren terug heb ik al besloten meer mijn gevoel te uiten, te volgen. Een ander deel van mezelf. Tot vandaag de dag vind ik ze nog niet in balans; wellicht helpt jouw blog me weer wat verder….

    Like

  4. Heel mooi geschreven en heel herkenbaar voor mij , Ik liep vast in oa mijn werk omdat er geen ruimte meer is om gevoelens te uiten .De zachte kant van mijn karakter krijgt ook niet altijd de ruimte.
    Doordat ik bij de haptotherapie ben geweest en daar geleerd heb om nog beter naar mijn gevoel te luisteren en wat het me zegt gaat het nu wel beter met me . De maatschappij is rationeel en daar heb ik wel moeite mee vooral omdat ik hooggevoelig ben.

    Like

    1. Beste Wil, heel erg bedankt voor je reactie, ook al ken ik je niet. Wel ‘toevallig’ dat je Wil heet, mijn opa uit deze blog heette ook Wil/Willie…
      Soms krijgt de zachte kant inderdaad niet altijd de ruimte, maar we moeten die kant ook wel durven tonen, dan neemt ie een stukje van de ruimte. Voor de toekomst wens ik je alle goeds en als je hooggevoelig bent, moet ik je haast wel even doorverwijzen naar een hele lieve ex-collega van mij. Ze blogt over hooggevoeligheid op deze pagina: http://www.achtropolis.nl/blog (moet je wel onderaan beginnen).
      Hartelijke groeten!

      Like

  5. Weet je wat ik het fijnste vind dat je vader zo trots is en zijn gevoel er ook zo in neerlegt als hij bij jullie thuis komt een deken van liefde vind waar hij zich in kan warmen en dat zegt alles over jullie.lieve groetjes Magda.

    Like

  6. Lieve Edwin,

    Ik heb al via FB gereageerd op je nieuwe blog maar hier wil ik het graag nog een keer doen zodat anderen ook kunnen lezen hoe ik er over denk. Ik ben ontzettend trots op je dat je zo fijn hebt leren voelen. Maar buiten dat ‘voelen’ mag iedereen ook weten dat ik trots ben op mijn zoon zoals hij in ‘het leven staat’ en…. er mee omgaat. Je staat volledig achter je gezin en de fijne liefdevolle sfeer die in jullie huis hangt, proef ik elke keer weer als ik bij jullie ben! Ik laat die sfeer dan als een warme deken over me heen vallen. Je bent niet alleen met je gezinnetje begaan maar ook buitenshuis word je gezien èn gewaardeerd als een warmvoelend en meelevend persoon die letterlijk altijd een luisterend oor heeft. Ook daarom ben ik erg trots op jou! Trouwens ook op Tamara, Anne en Luuk!

    Liefs, pap

    P.S. Ik kijk nu al weer uit naar je volgende blog! :-)

    Like

  7. Lieve Edwin,

    Wat ontzettend goed geschreven en je hebt zo gelijk!!!
    Als iedereen zijn gevoel zou volgen dan waren we een stuk gelukkiger.

    Liefs Irma

    Like

Hier kun je een reactie achterlaten:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s