Spreken is zilver, huilen is goud

Streaming

Hoe verwerk je verdriet eigenlijk? Straks een antwoord, eerst een verhaal.

Er was eens… een jongetje in de buik van zijn moeder. Daar was het fijn, warm en veilig. Hemels was het daar. Toen was het tijd om geboren te worden. Maar wat hij ook probeerde, hij werd tegengehouden door iets wat om zijn nek zat. Iets wat zich steeds strakker trok en hem een akelig gevoel gaf. Het jongetje wilde bewegen, maar hoe meer hij zijn best deed, hoe benauwder hij werd. Hij was verdrietig en bang. Doodsbang. Plotseling was er licht, fel licht. En een oorverdovend lawaai. Hij hapte naar adem, werd verrast door de kou en huilde.

Verdriet kruipt waar het niet gaan kan

Het jongetje raakte langzaam maar zeker gewend aan zijn nieuwe leefwereld. Hij vond het fijn om bij zijn moeder en vader te zijn. Maar als het donker werd en hij alleen was, greep de angst, de angst die hij bij zijn geboorte had gevoeld, hem bij de keel. “Sst, stil maar”, werd er gefluisterd als hij begon te huilen. Maar waarom mocht hij eigenlijk niet huilen? Hij voelde dat verdriet toch? Na een paar uur viel hij altijd wel weer uitgeput in slaap, maar zodra hij wakker werd, kwam de angst terug.

Unieke nacht

Pas na ruim een jaar veranderde er iets. Weer werd hij ‘s nachts wakker en weer was hij verdrietig en bang. Maar dit keer nam papa hem mee naar de huiskamer, midden in de nacht. Hij mocht op de bank liggen, met papa naast hem. Dit keer vertelde niemand hem om stil te zijn; hij mocht eindelijk huilen. Zo hard en zolang hij wilde. Dát was wat hij nodig had. En nu kon het. Hij voelde dat papa er klaar voor was, dat zijn gevoel er mocht zijn. Geen sussende woorden of zenuwachtig op-en-neer geschud meer, maar de ruimte om te voelen en dat gevoel te uiten.

Huilen is helen

Eindelijk kon hij zijn tranen laten stromen. Met elke traan en elke snik voelde hij zich lichter worden. Na ongeveer een uur was hij rustig. Zijn verdriet was op. Hij strekte zijn handjes uit naar zijn papa; het was goed zo. Hij viel in slaap met een glimlach op zijn gezicht, zonder een spoor van angst of verdriet.

Luuk

Dit jongetje is Luuk, onze zoon. Na die onvergetelijke nacht ging het snel beter. Hij is nu een vrolijk jongetje van 5 jaar oud.

Mijn persoonlijke antwoord op de vraag hoe je verdriet op een goede manier kunt verwerken, is dan ook: je moet het écht voelen en in een veilige omgeving de ruimte geven.

– – –
Aanvulling van de auteur:

De beschrijving in deze blog is nog maar een deel van het onvergetelijke veranderingsproces van onze zoon. We zijn op een geweldige manier ondersteund en hebben veel nieuwe inzichten gekregen. In de buik krijgt een kind voeding tot zich, maar ook emoties. De impact van die emoties in de prenatale fase kan enorm zijn en moet niet worden onderschat. Ook de impact van een traumatische geboorte (bijv. de navelstreng om de nek met bijna-verstikking tot gevolg) en de impact van een keizersnee (wat in feite een niet-natuurlijke geboorte is) kunnen aanzienlijk zijn. Maar elke baby met verdriet of een trauma is te helpen. Je hoeft niet wanhopig te zijn, het kan goed komen! Onze zoon huilde overdag weliswaar niet zoveel, maar het duurde letterlijk 2/3 uur voor hij in slaap viel. En als hij dan ’s nachts wakker werd, konden we opnieuw beginnen. En dat een jaar lang. Nadat we hulp kregen, ging het binnen een paar dagen met reuzensprongen vooruit. Ik gun iedereen zo’n unieke ervaring… (Op deze pagina vind je meer informatie over de professional die ons heeft geholpen). Hartelijke groeten, Edwin

En nogmaals dank aan alle bezoekers die dit verhaal hebben beluisterd bij de Geluksroute! Ik sta er altijd voor open om dit verhaal ergens te vertellen (met ondersteuning van beelden en muziek).


Nieuwe blogs publiceer ik voortaan op www.deschatvinder.nl!


Advertenties

35 gedachtes over “Spreken is zilver, huilen is goud

  1. Hoi Edwin, Petra hier (kon even niet onder mijn eigen naam posten, maar zo gaat het ook :) )

    Mooie blog zeg. Dat laten huilen heb ik met mijn zoontje ook ervaren. Juist het “alleen maar” vasthouden en laten huilen, soms wel een uur aan een stuk, hielp hem zo! Hij is nu 7 en heeft het niet meer vaak nodig, maar soms, bij de levensfrustraties die je kunt oplopen als kind, kan het nog wel eens gebeuren. Ik merk dat hij daarna al zijn boosheid en frustratie kwijt is.

    Ik ga je andere blogs ook lezen!

    Hartelijke groet, Petra

    Like

    1. Bedankt voor je reactie Petra en wat leuk dat je eigenlijk dezelfde ervaring hebt! Onze zoon (6 1/2 nu) vindt het ook nog steeds heerlijk als hij zijn verdriet de ruimte kan geven en dan is het inderdaad daarna weg :-)
      Groetjes!

      Like

  2. Beste Edwin,
    Ik kreeg kippevel. Mooi geschreven.
    Mijn dochter is 11 weken oud. Heeft een vaste huil moment van 17:00 -21:00. Ze slaapt we tussendoor. Wat bedoel je eigenlijk geef je kind ruimte.?! Tijdens het huilen houd ik haar vast, in box, soms lopen door het huis en knuffelen en tegen haar praten. Ik hoop dat zij vanaf komt. Is gewoon zielig, je baby zien huilen, en je staat machteloos.

    Like

    1. Beste Iona, bedankt voor je lieve en openhartige bericht. Met ruimte geven, bedoel ik dat je haar laat voelen dat ze er mag zijn met al haar verdriet. Dat ze voelt dat haar huilen jou niet boos maakt, maar dat ze juist bij jou als moeder zichzelf kan zijn en haar verdriet kan uiten. Zij krijgt dan van jou de ruimte om haar verdriet eruit te laten komen. Ik kan me voorstellen dat het soms voelt alsof je machteloos staat, maar je kunt juist geborgenheid bieden die ze bij niemand zo zal voelen als bij jou…

      Like

  3. Wauw Erwin…
    Zit met tranen dit te lezen. Onze zoon is bijna 8 wkn en heeft het, net als de andere 2 erg zwaar gehad tijdens een snelle bevalling. De eerste week zei ik ook tegen hem als hij huilde in zijn slaap dat ik bij hem was en dat hij al op aarde was. Hij werdt al snel rustig. Alleen nu werkt dat niet echt meer en is het huilen niet meer in zijn slaap.
    Soms zo driftig, nu al, kort of lang. Wilt hij graag gedragen worden in een doek zodat hij kan slapen bij mij of zijn papa op de borst. Dan is het over met een paar seconde.

    Hoe is het toch mogelijk dat wij als mens, dingen krijgen aangeleerd die alles behalve tot de behoefte van innie minnie mensje in de buurt komen.
    Vaak gaat het niet over wat comfortabel is voor de ouder maar wat heeft je baby nodig…

    Liefs Sjors

    Like

    1. Erg bedankt voor het delen van je reactie Sjors! (Vanwege mijn vakantie reageer ik wat later) Ik wens je sterkte met alle ontwikkelingen en voor eventuele professionele ondersteuning verwijs ik je door naar de link op mijn site (via ‘bijzonder – bijzondere mensen – Ron Borsboom/Babytherapie’) Het beste!

      Like

  4. Een mooie illustratie van respect voor jouw kleine zoon, Erwin. Van kinderen kun je zo gigantisch veel leren als je je oren, je ogen en vooral je hart volledig open zet. Vooral in de baby jaren is een kind, zo een dier, alleen maar emoties. Als je je kunt inleven in die emoties en ze 100% accepteert, zit je helemaal op het goede pad !

    Like

  5. Heel mooi geschreven en zo herkenbaar. mijn zoon is geboren met 2 keer de navelstreng om zijn nek. gelukkig na onderzoeken mochten we na een week naar huis. tot op heden heeft hij dat hij ineens gaat huilen in zijn slaap, dan heeft ie echt even papa of mama nodig. hoop dat het nog over gaat.

    Like

    1. Beste Marion, bedankt voor je reactie! Laat hem maar merken dat je hem de ruimte wilt geven om zijn verdriet te uiten. De band tussen jullie zal nóg mooier worden als hij merkt dat hij met al zijn verdriet een veilige plaats bij zijn ouders vindt. Mocht je nog meer willen weten, dan weet je me te vinden via deze website. Hoe had je die trouwens gevonden?

      Like

      1. Ik heb je gevonden via Google,je had op een site gereageerd en je eigen site er op vermeld. Toen ik je verhaal las leek het wel of je het over mijn zoontje had. Ik las in je verhaal dat je hem uit bed haalde om even goed uit te huilen alleen bij onze zoon is dan stil.

        Like

  6. Ok Edwin, ik snap je statement. Maar je moet het ook de ruimte kunnen geven. De ruimte aan je zoon (of ik aan m’n dochter Sill, inmiddels 11), maar ook de ruimte in jezelf. Vrij zijn in je hoofd om alles toe te laten vanuit dat kleine mensje. Voor dat kleine mensje. Voorwaar een loffelijk streven. Maar wij worden soms ook gekweld door andere vraagstukken in het leven, die ons bezigen. Die ook capaciteit, aandacht en inspanning vereisen van onze hersenen.
    Juist dàn de ruimte kunnen vinden voor je kind is ultiem. En gelukzalig. Luuk mag blij zijn met jou, niet alleen als z’n vader, maar ook als z’n pappa.

    Like

    1. Bedankt voor je gave reactie Sander! Ik ben trouwens net zo blij met Luuk als andersom, omdat hij mij enorm veel heeft geleerd. Gewoon door te zijn wie hij is, in zijn puurheid.

      Iedereen wordt op z’n tijd gekweld door andere vraagstukken, maar is dat dan een belemmering om er op momenten helemaal te zijn voor iemand? Ik denk dat iedereen die het zou willen het zou kunnen. Misschien met een beetje hulp. Het is denk ik wel zo dat de persoon die volledig open wil staan voor de ander zelf enigszins in balans moet zijn. En volgens mij maak je één denkfout: de capaciteit van je hoofd/hersenen hoeft niet te worden aangesproken in de ervaring van mijn blog, maar de capaciteit van je hart…

      Like

  7. Mooi en liefdevol verhaal, Edwin.
    Mijn kleindochter Bregje van 5 jaar kan soms hele boze buien hebben. Mijn dochter vraagt haar dan ‘moet je weer nodig geknuffeld worden?’ Jaaa, zegt ze dan, en het helpt altijd.

    Like

  8. Hoi Edwin, weer heb ik je blog vol bewondering gelezen… Een wijze les, met een hele mooie ervaring wat alles heeft veranderd. Heel mooi.. Weer heel benieuwd naar meer inspiratie uit je eigen ervaring… Liefs Nicole

    Like

    1. Hoi Nicole, weer bedankt voor je superlieve reactie! Ik heb natuurlijk geen boek vol met deze unieke ervaringen, maar toch hoop ik dat de volgende blogs ook weer aansprekend zullen zijn voor de lezers. Weet nog niet waar de volgende over zal gaan, maar dat komt vast goed.

      Like

  9. Hoi Edwin, wat geweldig je Blog! Ik ga alles eens op mijn gemak lezen
    en wens je heel veel succes !
    Hartelijke groetjes, ik kom vast weer terug, gewoon super hoe jij alles kunt verwoorden!

    Liefs, Adele

    Like

  10. Heel mooi beschreven. Het belangrijkste om iets te verwerken is dat je dat op een veilige plek kunt en mag doen met iemand naast je die je accepteert zoals je bent. Dan pas weet je wie echt je naasten zijn.

    Like

    1. Mooi Edwin, ik weet uit eigen ervaring hoe lekker huilen kan zijn,
      En verwerken is, de pijn oppakken, bekijken van alle kanten, de pijn voelen huilen, en weer verder gaan.
      Tot het volgende moment dat je weer oppakt..de pijn voelt..het is een helend proces.
      Mooi man je blog! xxx Anita

      Like

  11. Lieve Edwin,

    Tranen van ontroering, en trots op zo’n zoon! Hoe wijs om hem de ruimte te geven om zijn verdriet te uiten! Het bereikte resultaat mag ik elke keer weer zien als ik bij jullie ben.

    Like

Hier kun je een reactie achterlaten:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s